Αναγέννηση

Μεγάλωσα πια

έμαθα να οριοθετώ τα σημεία

που θέλω να χρωματίσω

δεν ξεφεύγω πια από τις γραμμές.

Προσέχω μη τύχει 

και άθελα μου ξεφύγω 

από τα σύνορα της λογικής 

με εκείνα της τρέλας.

Το μπλε κύτταρο
 του εγκεφάλου μου

καλά κρυμμένο σε σοκάκια αναρχίας,

σε ματωμένα πρόσωπα,

σε ξεριζωμένα όνειρα

που άφησα να μου ναρκώσουν.

Φωλιάζει και γεννά μέσα μου

την δημιουργία του ακατάστατου,

του άσχημου!

Ναι! Δεν θέλω να έχω σχήμα,

να μην χωράω πουθενά!

Η ψυχή μου, το σώμα μου 

άσχημα όλα! Δίχως όρια και στυλ.

Είμαι άσχημη,και πόσο χαίρομαι 

που δεν σας μοιάζω..

Αντίκρισμα

Μακριά από το σπίτι μου έλεγαν

θα ναι ονειρεμένα

μέχρι που ο επίγειος παράδεισος μου

έγινε δυσβάσταχτος,

 έμοιαζε με αυτές τις άγριες περιγραφές της κόλασης.

Μαμά, Μπαμπά φοβάμαι!

Νιώθω  μαζί με την φουσκωτή βάρκα

να βυθίζεται και η παιδική μου αθωότητα.

Η μυρωδιά του ιωδίου

 που προσπαθεί δήθεν να κλείσει τις αδυσώπητες πληγές

με πνίγει, καθαρίζει κάθε αίμα επιβλητικά.

Θα αφήσει σημάδι;

ρώτησα στην νοσοκόμα με τα μάτια μου..

Όχι μου απάντησε με τρυφερότητα.

Όμως μέσα μου είχαν χαραχτεί θύμησες ,

πόνος!.. Πολύ πόνος! 

Μαμά μου.. 

Θέλω να παίξω σαν τα άλλα παιδιά,

μου λείπει το σχολείο μου,

οι φίλοι μου...

Φέρνω στον νου μου 

κάθε μέρα τα πρόσωπα σας

αγαπημένη μου οικογένεια.

Σας νιώθω δίπλα μου!

Θεέ μου είστε εδώ!

Φτιάχνουμε όνειρα από ζυμάρι!

Να τρώμε στις δύσκολες μέρες 

και να χορταίνει η ψυχή μας.

Χτίζουμε σπίτι από λάσπη και πολύ αγάπη

 να είναι πιο γερό από κάθε άλλο σπίτι.

Δεν πονώ πια!

Το σπίτι μου είναι εδώ,

κι ας τρέφομαι με όνειρα

και ας μην έχω ρούχα να φορέσω

στις νωπές μου πληγές.

Ποιος άραγε αντέχει να δει

 την γύμνια της ψυχής μου πριν με κρίνει;

Πατρίδα μου και σπίτι μου 

είναι ο,τι μ αγαπάει

είστε εσείς μαμά και μπαμπά

αυτή η χώρα που οι άνθρωποι της με αγκάλιασαν 

όταν εσείς λείπατε..

Έπεσα από πολύ ψηλά

μα σηκώθηκα δυνατότερη,

κι αν χρειαστεί θα πέσω 

και από ψηλότερα..

Έχασα πολλά,

μα σκέφτομαι πως υπάρχουν και χειρότερα..

Κι ας έζησα τον εφιάλτη κάθε παιδιού.

Ο,τι χαράζεται στον νου και την ψυχή

 ποτέ δεν διαγράφεται.

Μα εγώ έχω πολλά να ζήσω ακόμη!

Έχω πολλά να ονειρευθώ 

και πολλούς με αγγελική μελωδία χορούς να χορέψω..

Θα τραγουδώ αέρινα και τρυφερά

 για τον πόνο στα παιδιά μου,

να νιώθουν τα πιο πλούσια του κόσμου

που δεν αντίκρισαν  τον χάρο..

Που δεν ένιωσαν την καρδιά τους να ματώνει.. 

Συλλαβές

Πόσες συλλαβές να πάω πίσω;

Ξετυλίγω το κουβάρι, ξετυλίγω το νήμα 

,ξετυλίγω τα αποθηΜΕΝΑ..

Λήγουσα πατώ και χάνω την άκρη

παραλήγουσα και πέφτω σε δίκοπα μαχαίρια.

Προπαραλήγουσα και έφτασα

στο ηλεκτροφόρο σώμα σου.

Αντιδράει το κορμί και η ενέργεια σου

ενώνει με το είναι μου.

Ρέει στις φλέβες μου λίγο εγώ, πολύ εγώ!

Θα τις κόψω και θα αρχίσω να νείρομαι,

όλα αυτά που με βιαιότητα μου ξερίζωσαν.

Θα είναι νωρίς θα πω, 

όχι αργά, ποτέ ξανά αργά!

Το ακούς; Ποτέ!

Τώρα θα διασπαστώ στον ουρανό,

στο νερό, σε εσένα!

Θα υπάρχω παντού 

όπως ακριβώς υπάρχεις μέσα μου,

στις φλέβες μου, ναι!

Αυτό κυλάει μέσα μου,

την θέση του αίματος πήρες στην καρδιά μου.

Φλέγεται το κορμί μου,

με ρίχνουν στο χιόνι να παγώσω

να μοιάσω με αυτούς λαχταρούν.

Εγώ αγάπησα εσάς!

Εσάς που με πονέσατε 

σήμερα θα σας πονώ εγώ 

και θα με αγαπάτε εσείς!

Νείρομαι..

Νείρομαι την μέρα σαν πεθάνω 

να με λούζει μύρτο αλήθειας

μήτε να΄μαι πενιχρή 

μήτε ρακένδυτη.

Μία φλέβα από έρωτα και 

μία από πόνο να ζει.

Νείρομαι την μέρα σαν πεθάνω 

σεντόνι αμαρτίας να με σκεπάζει,

να φανερώνει πως έζησα ό, τι πόθησα

 δίχως την εξουσία του ανύπαρκτου 

απάνω μου να χαλιναγωγεί.

Ρυθμική πορεία

Πήγα και είδα την ουτοπία της λήθης,

αγγελικά πλασμένοι,

διττά πρόσωπα 

σκονισμένα από άρνηση.

Άσε με να έρθω μαζί σου.

Το μύρισα το οινόπνευμα.

Σε 'κείνο το αποπνιχτικό ξεκαθάρισμα των κυττάρων.

Ναι το μύρισα!

Μιλώ αμετροέπεια και ποιος να με σώσει;

Άσε με να έρθω μαζί σου.

Ατόπημα σφάλματα,

 μαγεμένα και μοσχαναθρεμμένα των μουσών.

Είναι εμπαιγμός η ζωή.

Άσε με να έρθω μαζί σου.

Πάλι στους ίδιους δρόμους,

 Κονιορτοποιώ κάθε σπάταλη λέξη,

βρήκα την ρυθμική μου πορεία.

Άσε με να έρθω μαζί σου..

Εξαφάνιση δίχως όνομα

Πολλοί εξαφανίστηκαν

μέσα σε κοσμικές συγκεντρώσεις

άλλοι

χάθηκαν στο χάος του εαυτού τους

σε βράδια περίεργα 

μέσα στο ίδιο τους το σπίτι

άραγε

τους έψαξε κανείς;

Μας έψαξε ποτέ κανείς;